Η καλλιέργεια κουλτούρας κυβερνητικής συνεργασίας θα μας οδηγήσει στην επανίδρυση της Κοινωνίας και του Κράτους.

                      Θόδωρος Σταυριανόπουλος

                                   Εκπαιδευτικός - Περιφερειακός Σύμβουλος Μεσσηνίας

 Η καλλιέργεια κουλτούρας κυβερνητικής συνεργασίας θα μας οδηγήσει στην επανίδρυση της Κοινωνίας και του Κράτους.

Η ανάγκη για επανίδρυση του κράτους στις χώρες του αναπτυγμένου κόσμου έγινε εξαιρετικά έντονη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η πρόοδος στην τεχνολογία, ιδιαίτερα στους τομείς της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, την ενοποίηση των παγκόσμιων αγορών και την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, επέβαλε νέες συνθήκες ανταγωνισμού μεταξύ των χωρών, των επιχειρήσεων και των ατόμων. Εμείς ως χώρα είχαμε διαλέξει ως βηματισμό το σημειωτόν και την όπισθεν καθώς και τα μεγάλα λόγια.

Σήμερα αν θέλουμε επανίδρυση της κοινωνίας, θα πρέπει η κουλτούρα κυβερνητικής συνεργασίας να γίνει πλέον συστατικό στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος για την επόμενη χρονική περίοδο, αφού φαίνεται με πολύ πειστικό τρόπο ότι έχει παρέλθει οριστικά το σχήμα μονοκομματικής διακυβέρνησης στη χώρα μας.

Ο συνδικαλισμός, αλλά κυρίως το κομματικό σύστημα, όπως είχε δομηθεί σ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, αποτελούσε ένα σύστημα κλειστών ακροατηρίων, με την ανάπτυξη των μηχανισμών ως βασικών εργαλείων της σύστασής τους και με μοναδικό σκοπό την  ανέλιξη των στελεχών τους. Αυτό δεν βοήθησε να συμβεί η επανίδρυση ούτε στο κράτος, αλλά ούτε και στην κοινωνία.

Έτσι ως αποτέλεσμα ήταν η διόγκωση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, η μειωμένη παραγωγικότητα και η αναπόφευκτη εκρηκτική αύξηση του κόστους των δημοσίων υπηρεσιών για την οικονομία. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρήθηκαν η κύρια αιτία της αντιοικονομικής, και αντικοινωνικής σε μεγάλο βαθμό, λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών.

     Το ερώτημα που τίθεται είναι: Μπορεί να μετασχηματιστεί το όλο κομματικό εποικοδόμημα, να αναιρέσει συστατικά του στοιχεία, να αντιστοιχηθεί στις κοινωνικές διεργασίες και εξελίξεις και να οδηγήσει τη χώρα μέσα από μια νέα αντίληψη διακυβέρνησης, στην οποία θα κυριαρχεί η συναίνεση, η σύνθεση των απόψεων αλλά και η ουσιαστικοποίηση του πολιτικού λόγου και της πολιτικής πράξης ;

Για τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του κράτους, πρέπει να γίνει σαφής διάκριση των επιτελικών αρμοδιοτήτων-δραστηριοτήτων του. Θέλουμε κράτος «πλοηγό» ή κράτος «κωπηλάτη». Η ανωτέρω διάκριση αρμοδιοτήτων-δραστηριοτήτων στη χώρα μας ήταν και είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Το κράτος παραδοσιακά λειτουργεί ταυτόχρονα ως «πλοηγός» και ως «κωπηλάτης», συνθέτοντας ένα εξαιρετικά σύνθετο μόρφωμα, που παραμένει περίπλοκο υπό την επίδραση αλλεπάλληλων νομοθετικών ρυθμίσεων, ταξικών συμφερόντων και κομματικών επιδιώξεων. Οι όποιες μεταρρυθμίσεις γίνονταν, είχαν σαν στόχο να μετατρέψουν το κράτος από «πλοηγό» σε «κωπηλάτη» και αντιστρόφως.

Στο νέο κράτος, κεντρική επιδίωξη πρέπει να είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των φορολογουμένων πολιτών (που είναι και οι βασικοί χρηματοδότες της δημόσιας υπηρεσίας) και όχι των συμφερόντων των δημοσίων υπαλλήλων. Όσον αφορά τις κρατικές δημόσιες υπηρεσίες, πρέπει να υπάρχουν συστήματα μέτρησης της αποτελεσματικότητας και της αποδοτικότητας τους. Στη χώρα μας, η μέτρηση και η αξιολόγηση της απόδοσης αυτών των υπηρεσιών συνήθως δεν εξετάζονται. Οι Διοικήσεις των Οργανισμών και των κρατικών υπηρεσιών να απολογούνται για το αποτέλεσμα επίσης δεν συνηθίζεται. Στο παρελθόν οι Διοικήσεις έπαιρναν αυξήσεις και bonus ακόμα και στις περιπτώσεις που τα έσοδα των Οργανισμών τους πάτωναν! Απαιτείται η εφαρμογή μιας στρατηγικής σαφών στόχων-κινήτρων-επιβραβεύσεων και κυρώσεων.

             Όπως διαμορφώνεται σήμερα ο κομματικός χάρτης, στις επόμενες εκλογές θα υπάρχουν δύο σχετικά μεγάλα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.). Το πρώτο από πλευράς εκλογικής δύναμης κόμμα θα έχει τον πρώτο λόγο για το σχηματισμό κυβέρνησης πάντα με τη συνέργεια και άλλων μικρότερων κομμάτων. Αν δεν καλλιεργηθεί και δεν κατακτηθεί τώρα μια κουλτούρα κυβερνητικής συνεργασίας μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες και τις ιδεολογικές ζυμώσεις και αναζητήσεις, δεν μπορεί να σχηματοποιηθεί ως ένα έτοιμο σχέδιο που θα «ανακαλυφθεί» κατά τη διάρκεια της όποιας διακυβέρνησης.

         Κατά τη γνώμη μου η λύση στο πρόβλημα της χώρας δεν βρίσκεται σε μονοκομματικές αλήθειες ούτε σε αγωνιστικούς ανέξοδους παλιάς κοπής βερμπαλισμούς· βρίσκεται στην ενίσχυση των κοινωνικών κινημάτων για εμβάθυνση της δημοκρατίας, στη σύνθεση και διαμόρφωση ενός «προγράμματος» που θα βγάλει το συντομότερο δυνατό τη χώρα από το σκοτάδι της ύφεσης και που θα θέσει στην πρώτη γραμμή την στήριξη των ευρέων πλέον κοινωνικών στρωμάτων που έχουν βρεθεί στη σκοτεινή πλευρά της απόλυτης φτώχειας, της ασύνορης ανέχειας και της απώλειας κάθε ελπίδας.

ΥΓ1. Κάποιοι που χθες διόριζαν πελατειακά και ψηφοθηρικά σήμερα είναι «fan» των απολύσεων.

ΥΓ2. Πως είναι δυνατόν πολλοί από αυτούς που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση να είναι σήμερα υπουργοί και να προσπαθούν για την «σωτηρία μας!».

ΥΓ3. Οι 153 βουλευτές  «της συμμαχίας» είναι επισφαλές ως σύνολο, γι’ αυτό οι εθνικές εκλογές θα είναι διαρκώς «προ των πυλών».

Διαδρομή Διαβολίτσι - Καρνάσι: Αναδεικνύοντας ένα ξεχασμένο μονοπάτι ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Διαδρομή Διαβολίτσι - Καρνάσι: Αναδεικνύοντας ένα ξεχασμένο μονοπάτι

ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Χθες, την Κυριακή 30 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε μια εξόρμηση στην περιοχή της άνω Μεσσηνίας, όπου έγινε ανάβαση του παλιού μονοπατιού που ενώνει τα χωριά Διαβολίτσι και Καρνάσι. Ήταν η πρώτη μου συμμετοχή σε διαδρομή του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας και ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με αυτή την εμπειρία, ώστε να θελήσω να ακολουθώ τον Ορειβατικό Σύλλογο όπου και όποτε μπορώ!

Σκοπός αυτής της διαδρομής δεν ήταν μόνο να κάνουμε πεζοπορία, αλλά και να αναδείξουμε το παλιό μονοπάτι που συνέδεε τα δύο χωριά, καθαρίζοντάς το.

Τέλος κατά την ολοκλήρωση της διαδρομής, μας περίμενε ένα πλούσιο τραπέζι από τους κατοίκους του Καρνασίου, συζήτηση με αρμόδιους φορείς σχετικά με την ανάδειξη του εναλλακτικού τουρισμού στην περιοχή της Μεσσηνίας και πολύς χορός!

Η εκδρομή μας ξεκίνησε το πρωινό της Κυριακής, όπου είχε δοθεί ως σημείο συνάντησης και αναχώρησης τα γραφεία του Συλλόγου στις 6.30 π.μ.. Αφού συγκεντρωθήκαμε 10 άτομα, φορτώσαμε στο πούλμαν τα σακίδια, τα εργαλεία και τα γάντια μας, επιβιβαστήκαμε και ξεκινήσαμε!

Στο Διαβολίτσι φτάσαμε γύρω στις 8.30 π.μ. αράξαμε το πούλμαν στις πηγές της Μάσταινας και κινηθήκαμε κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών για να συναντήσουμε την αρχή του μονοπατιού. Εκεί συναντήσαμε και 3 κατοίκους από το Καρνάσι, οι οποίοι είχαν πιάσει ήδη δουλειά καθαρίζοντας το μονοπάτι.

Δεν χάσαμε χρόνο.. Τα ηλεκτρικά πριόνια μπήκαν σε λειτουργία και άρχισαν να κόβουν τα κλαριά και τους θάμνους που είχαν φράξει το μονοπάτι… παράλληλα οι ψαλίδες καθάριζαν τα βάτα και ό,τι άφηναν πίσω τους τα ηλεκτρικά πριόνια… τέλος τα πριόνια και οι πιο μικρές ψαλίδες καθάριζαν τα πιο μικρά κλαδιά που είχαν αφήσει στο διάβα τους οι προηγούμενοι και άλλες λεπτομέρειες.

Καθώς ανεβαίναμε αντικρίζαμε ένα μονοπάτι “πνιγμένο” από βάτα, κλαδιά και χόρτα, όταν όμως κοιτούσαμε πίσω για να δούμε τι δουλειά είχαμε κάνει, βλέπαμε όλως περιέργως ένα καλοδιάβατο μονοπάτι!

Το μονοπάτι ας μην ξεχνάμε είναι ιστορικής σημασίας! Αυτό ακολουθούσαν οι κάτοικοι του Καρνασίου για να κατέβουν στο Διαβολίτσι. Επίσης αυτό το μονοπάτι ακολουθούσαν τα παιδιά για να πάνε σχολείο, που όπως μας είπε ένας κάτοικος         “κάναμε μια ώρα για να κατέβουμε στο Διαβολίτσι και μιαμιση ώρα για να ανέβουμε στο Καρνάσι!”. Το θυμάται σαν μια πολύ όμορφη εμπειρία! Το μονοπάτι έσφυζε από ζωή, παιδιά, μεγάλοι και γαϊδούρια διασταυρώνονταν σε αυτό το μονοπάτι! Όπως μάθαμε, κάθε Κυριακή που γινόταν παζάρι στο Διαβολίτσι, στα γαϊδούρια φόραγαν κιλίμια, τα “στόλιζαν” δηλαδή.

‘Ετσι με αυτή την πρωτοβουλία, με τον καθαρισμό του μονοπατιού δηλαδή, ο Ορειβατικός Σύλλογος, ξύπνησε και όμορφες αναμνήσεις στους κατοίκους!

Κάναμε ένα διάλειμμα γύρω στις 12 και συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε. Καθώς ανεβαίναμε, αντικρίσαμε ένα άσχημο θέαμα. Η πορεία του μονοπατιού κάπως άδοξα είχε διακοπεί, λόγω της εμφάνισης χωματόδρομου για την ευκολότερη πρόσβαση στα χωράφια. Δεν ήταν όμως μόνο η διακοπή του μονοπατιού, αλλά και η καταστροφή ενός αρχαιολογικού χώρου που βρίσκεται εκεί. Πίσω από τα χόρτα βρισκόταν  ένας αρχαιολογικός χώρος, τον οποίο αναλάβαμε να τον ελαφρύνουμε λίγο από τα χόρτα που τον είχαν καλύψει αλλά και για να τον προστατέψουμε από άλλη επικείμενη καταστροφή αναδεικνύοντάς τον. Κατηφορίζοντας λίγο γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο, διακρίναμε μεγάλα μαρμάρινα κομμάτια, τμήματα δηλαδή του αρχαιολογικού χώρου, να έχουν χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία αναβαθμίδων. Καλό λοιπόν θα ήταν οι αρμόδιες υπηρεσίες να επιληφθούν του θέματος.

Κάναμε ένα δεύτερο διάλειμμα απολαμβάνοντας την αίγλη του αρχαιολογικού χώρου και συνεχίσαμε την ανάβασή μας χρησιμοποιώντας τον χωματόδρομο. Κατά την άφιξή μας στο χωριό και συγκεκριμένα  στην πλατεία του χωριού μας υποδέχτηκαν ο Δήμαρχος Οιχαλίας, ο τοπικός πρόεδρος και άλλοι κάτοικοι του χωριού όπου μας είχαν ετοιμάσει το τραπέζι στον χώρο όπου ήταν το σχολείο. Καθίσαμε, σερβιριστήκαμε, ήπιαμε, συζητήσαμε και ολοκληρώσαμε την μέρα μας με χορό.

Το θέμα της συζήτησης ήταν σχετικά με την ανάδειξη των μονοπατιών της Μεσσηνίας, που βρίσκονται εγκαταλελειμμένα σε πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν τα “καλοφτιαγμένα μονοπάτια” του εξωτερικού. Επίσης η κουβέντα μας αναφέρθηκε και στον περιπατητικό και εναλλακτικό τουρισμό που μπορεί να προσφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη στη χώρα μας.

Στις μέρες μας εμφανίζεται όλο και μεγαλύτερη η ανάγκη της επιστροφής του ανθρώπου στη φύση και καλό είναι καθένας από εμάς να επιδιώξει την επαφή με την φύση! Η πεζοπορία, η ορειβασία, το ποδήλατο, το τρέξιμο είναι μερικές από τις δραστηριότητες που μπορούν να επαναπροσδιορίσουν στον καθένα μας ένα νέο τρόπο ζωής.

Σύμφωνα με τον ποιητή Κ. Καβάφη δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά το ταξίδι, οπότε ας προσπαθήσουμε όλοι μας να κάνουμε όσον το δυνατόν περισσότερες διαδρομές και ταξίδια, ώστε να αποκομίσουμε εμπειρίες και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Για εμένα ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία και γι’ αυτό ευχαριστώ θερμά τον Ε.Ο.Σ Καλαμάτας.

Χαρά Σταυριανοπούλου

«Ηττημένη η κυβέρνηση των επιστρατεύσεων»

Συνέντευξη του Νίκου Τσούλια στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”: «Ηττημένη η κυβέρνηση των επιστρατεύσεων»

   

Συνέντευξη στην ΟΛΥΜΠΙΑ ΛΙΑΤΣΟΥ,

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 19 Μαΐου 2013

    Με τέσσερις συνεχόμενες θητείες, από το 1996 μέχρι το 2003, στο τιμόνι της ΟΛΜΕ, είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία της Ομοσπονδίας των καθηγητών. Ηγήθηκε του συνδικαλιστικού οργάνου των καθηγητών στη μεγαλύτερη απεργία του κλάδου που κράτησε 60 μέρες, στις αρχές του ’97.

* Υπερψηφίσατε την πρόταση της ΟΛΜΕ;

- Ναι, την υποστήριξα γιατί είναι δίκαια τα αιτήματά μας και για να απαντήσω πολιτικά στην επιστράτευση. Ζήτησα όμως από την ΟΛΜΕ, στην τοποθέτησή μου, να εισηγηθεί παράλληλα την αναστολή.

* Επομένως κρίνετε θετικά την απόφαση της ΟΛΜΕ να εισηγηθεί αναστολή της απεργίας;

- Απολύτως θετικά. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει ένα δεύτερο λάθος σε συνέχεια του πρώτου λάθους της.

* Ποιο ήταν το πρώτο λάθος;

- Η πρότασή της για απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ήταν μια πρόταση που έθετε τον εκπαιδευτικό κλάδο σε κοινωνική και πολιτική απομόνωση και φυσικά δεν θα έλυνε κανένα εκπαιδευτικό πρόβλημα.

* Μα η πρόταση της ΟΛΜΕ ψηφίστηκε με μεγάλο ποσοστό.

- Βεβαίως. Και ήταν απόλυτα δικαιολογημένη εξέλιξη, γιατί τα αιτήματά μας είναι πολύ σημαντικά και συσπειρώνουν όλους τους εκπαιδευτικούς και επιπλέον υπήρχε η προκλητική και προληπτική απόφαση της κυβέρνησης για επιστράτευση, στην οποία οι καθηγητές ήθελαν να δώσουν τη δική τους απάντηση.

* Αλλά έτσι η ΟΛΜΕ δεν φαίνεται αναντίστοιχη με τη θέληση των εκπαιδευτικών;

- Όχι, οι εκπαιδευτικοί, πιστεύω, εκτιμούσαν ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει η υλοποίηση της απεργίας με το υπάρχον συνολικό πλαίσιο.

* Τι θα γινόταν αν η ΟΛΜΕ δεν πρότεινε αναστολή;

- Θεωρώ ότι οι εκπαιδευτικοί ως επιστρατευμένοι θα λειτουργούσαν κανονικά στα σχολεία. Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε στοιχεία ήττας στρατηγικής σημασίας για τον οργανωμένο κλάδο των εκπαιδευτικών, γιατί θα αμφισβητείτο η ηγεσία της ΟΛΜΕ.

* Ιστορικά, έχει ξανατεθεί ζήτημα αναστολής κάποιας απεργίας από την ΟΛΜΕ;

- Σήμερα απλώς είχαμε αναστολή μιας εν δυνάμει απεργίας. Το ζήτημα της αναστολής πράγματι είναι «απαγορευμένος καρπός» για την αντίληψη των περισσότερων παραταξιακών ρευμάτων του συνδικαλισμού και δεν ετίθετο. Αυτή την αντίληψη τη θεωρώ λανθασμένη. Είναι αντίληψη ανευθυνότητας και έχει συνεργήσει σε απομάκρυνση των εκπαιδευτικών από το συνδικαλισμό.

* Ο τρόπος που έληξε η απεργία, τραυμάτισε τη βάση των εκπαιδευτικών;

- Πρόσκαιρα μπορεί να υπάρχει κάποια απογοήτευση. Αν όμως αναλογιστούμε όλες τις προεκτάσεις της εκδοχής να μην αναστελλόταν η απεργία, τότε σίγουρα θα εκφράσουμε περισσότερη ορθοκρισία και καλύτερη κατανόηση και αποδοχή για τη σημερινή εξέλιξη της αναστολής.

* Υπήρξαν τελικά νικητές και νικημένοι;

- Ηττημένη είναι η κυβέρνηση που επιλέγει την επιστράτευση για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης απεργίας, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο ότι δεν μπορεί να δώσει πολιτικές λύσεις στα προβλήματα των εκπαιδευτικών. Νικητές είναι μόνο οι μαθητές.

* Η επιστράτευση δεν είναι μια αρνητική εξέλιξη για τη συνδικαλιστική δράση;

- Σαφώς, και μου έκανε εντύπωση ότι μέλη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ έλεγαν ότι «με την επιστράτευση θα γυρίσουμε με ψηλά το κεφάλι στα σχολεία», αγνοώντας (;) ότι έτσι εμφανίζονταν σαν να την επιζητούσαν.

* Από την αναστολή της, ποιοι ανακουφίστηκαν περισσότερο, η κυβέρνηση ή οι εκπαιδευτικοί;

- Οι εκπαιδευτικοί, γιατί δεν θα επιβαρυνθούν κοινωνικά από μια ενδεχόμενη αναστάτωση των μαθητών. Η κυβέρνηση όσο προσθέτει επιστρατεύσεις στο ενεργητικό της δεν μπορεί να αισθάνεται καθόλου ήσυχη…

* Ποια πρέπει να είναι η στάση της ηγεσίας των συνδικαλιστών απέναντι σε μια απεργία διάρκειας;

- Η απεργία διαρκείας θέλει καθοδήγηση από το Δ.Σ., αυτός είναι άλλωστε και ο ρόλος της ηγεσίας. Θέλει στάση ευθύνης και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προτείνεις και αναστολή όταν τη θεωρείς ορθή. Είναι ανεύθυνος όποιος δεν προτείνει ό,τι θεωρεί ορθό από το φόβο κάποιων επαναστατημένων που ανάγουν τον ακτιβισμό σε εκπαιδευτική δράση. Ηγεσία σημαίνει να παίρνεις ευθύνες και να ανοίγεις προοπτικές.

Διαβάστε επίσης:

Οι 3 απεργιακοί… όλμοι της ΟΛΜΕ

Τρεις είναι οι μεγάλες κρίσιμες απεργίες-σταθμοί που σημάδεψαν την πορεία του εκπαιδευτικού κινήματος. Το 1980, το 1988 και το 1997. Ολες οι υπόλοιπες μικρές κινητοποιήσεις ήταν άνευ σημασίας και χωρίς ιδιαίτερη απήχηση στον κλάδο.

Φωτογραφία αρχείου από τις διαπραγματεύσεις του υπουργού Παιδείας Γ. Αρσένη με την ΟΛΜΕ, κατά τη δίμηνη απεργία των εκπαιδευτικών το 1997 Αν και προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ, η σύγκρουσή του με τον Γεράσιμο Αρσένη αποτυπώθηκε με τα πιο σκληρά γράμματα. Καθηγητής στο 3ο Λύκειο Ζωγράφου σήμερα, ο Νίκος Τσούλιας κάνει στην «Κ.Ε.» το δικό του απολογισμό, μιας απεργίας στην οποία έδωσε θετική ψήφο.

1. Τον Δεκέμβριο του 1980, χωρίς οι παρατάξεις να είναι σχηματοποιημένες όπως σήμερα αλλά με το ΚΚΕ να ελέγχει την ΟΛΜΕ, οι καθηγητές προχώρησαν σε απεργία με οικονομικά αιτήματα.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απείλησε ότι θα προχωρήσει σε απολύσεις των πρόσθετων καθηγητών, όπως ονομάζονταν τότε οι αναπληρωτές, ενώ η απεργία, που μέτραγε δύο εβδομάδες, ήδη φυλλορροούσε. Η ΟΛΜΕ με πρόεδρο τον Λαέρτη Τανακίδη απάντησε ότι -εάν απολυθεί έστω κι ένας πρόσθετος καθηγητής, θα εξαγγείλει νέα απεργία διαρκείας.

Η κυβέρνηση απέλυσε 130 από τους 2.500, τότε, πρόσθετους καθηγητές με το αιτιολογικό ότι δεν προσέρχονταν στην υπηρεσία τους αδικαιολόγητα. Η απεργία έληξε αθόρυβα ύστερα από λίγες μέρες με την επιστροφή στα σχολεία όλων των εκπαιδευτικών. Η ΟΛΜΕ δεν κήρυξε απεργία διαρκείας ούτε κατάφερε να καλύψει τους 130 απολυμένους αναπληρωτές καθηγητές οι οποίοι μετά το 1981 δικαιώθηκαν με δικαστικές αποφάσεις.

2. Το καλοκαίρι του 1988 έγινε η μοναδική απεργία των καθηγητών μέσα στις εισαγωγικές εξετάσεις, με αιτήματα μισθολογικά. Η απεργία κράτησε 37 ημέρες. Την πλειοψηφία στην ΟΛΜΕ είχε το ΠΑΣΟΚ με πρόεδρο τον Χρήστο Δούκα. Η κυβέρνηση, με υπουργό Παιδείας τον Αντώνη Τρίτση, ο οποίος στο μεταξύ παραιτήθηκε (εξαιτίας σύγκρουσής του με την Εκκλησία) κι ανέλαβε μεταβατικά ο Απ. Κακλαμάνης, δεν επιστράτευσε τους καθηγητές αλλά μετέθετε τις εξετάσεις από εβδομάδα σε εβδομάδα. Οι εξετάσεις ξεκίνησαν τέλος Ιουνίου, αφού στο μεταξύ η απεργία κηρύχτηκε παράνομη. Στην καρέκλα του υπουργείου Παιδείας κάθισε αμέσως μετά ο Γ. Παπανδρέου, ενώ ο κλάδος κέρδισε μια μικρή βελτίωση των αποδοχών του, με τη μορφή ενός επιδόματος τριμήνου.

3.  Στις αρχές του 1997, με αιτήματα μισθολογικά, ξέσπασε η μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία του κλάδου που κράτησε 60 ημέρες. Με πρωτοφανή ποσοστά συμμετοχής, πάνω από το 80% των εκπαιδευτικών, η απεργία κύλησε δυναμικά μέχρι και την τρίτη εβδομάδα. Μαζική συμμετοχή είχαν και οι συνελεύσεις των ΕΛΜΕ. Εκείνη η αντιπαράθεση της ΟΛΜΕ, στην ηγεσία της οποίας ήταν ο Νίκος Τσούλιας, με τον Γεράσιμο Αρσένη δεν έχει ανάλογο προηγούμενο.

Στην εκπνοή του Φλεβάρη κι ενώ η απεργία έμπαινε στο δεύτερο μήνα της, ο κόσμος κουράστηκε κι άρχισε να επιστρέφει στο σχολείο. Η απεργία έληξε τον Μάρτιο. Ομως την απόφαση για αναστολή δεν την πήρε η ΟΛΜΕ. Πάρθηκε με ευθύνη των προέδρων των ΕΛΜΕ που συνασπίστηκαν όταν είδαν ότι το Δ.Σ. δεν έδινε λύση. Η απεργία ανεστάλη τελικά από το Συμβούλιο της ΟΛΜΕ που συναίνεσε στην πρόταση για αναστολή, ενώ για πρώτη φορά η ΠΑΣΚ των καθηγητών, που είχε δύναμη τότε, ανέβασε κι άλλο τα ποσοστά της. Οι καθηγητές επέστρεψαν στο σχολείο κερδίζοντας ένα επίδομα περίπου 15.000 δραχμών, που κλιμακωνόταν ανάλογα με το μισθό τους.

ΟΛΥΜΠΙΑ ΛΙΑΤΣΟΥ, http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=364444

Οι εκπαιδευτικοί έσπασαν το ταμπού της αναστολής

Τα μεσάνυχτα της 15ης Μαΐου, στον 10ο όροφο του ξενοδοχείου «Τιτάνια», οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να ξεστομίσουν μια απαγορευμένη λέξη: «Αναστολή».

Υπακούοντας σε μια άγραφη, σιωπηρή συμφωνία, τέτοια λέξη δεν έχει ειπωθεί ποτέ άλλοτε από την ηγεσία της ΟΛΜΕ, στην ιστορία του εκπαιδευτικού κινήματος. Ακόμη κι όταν οι συνθήκες έδειχναν ότι η αναστολή της απεργίας είναι μονόδρομος, το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ ποτέ δεν τόλμησε να προτείνει στον κλάδο αναστολή απεργίας.

Αν και ο κλάδος των καθηγητών πάντα ένιωθε και ήταν ριγμένος από την πολιτεία, η απεργιακή τους εικόνα είναι γενικά χαμηλών τόνων. Οι καθηγητές μπαίνουν σχετικά εύκολα στην απεργία, στην αρχή πάντα παρορμητικά, αλλά απογοητεύονται κι εγκαταλείπουν γρήγορα.

Χωρίς καθοδήγηση

Γιατί αφήνονται χωρίς στήριξη και καθοδήγηση από την ηγεσία. Κι ας είναι το μόνο συνδικάτο που έχει παρουσία η Αριστερά, η οποία αποφασίζει πιο εύκολα μια απεργία. Μόνο το τελευταίο διάστημα, το ΠΑΜΕ δεν πλειοδοτεί…

Η πορεία του εκπαιδευτικού κινήματος έχει δείξει ότι όλες οι απεργίες του κλάδου όσο δυναμικά κι αν ξεκινούν, τελειώνουν μόνες τους επειδή φυλλορροούν. Οταν οι καθηγητές τις εγκαταλείπουν σταδιακά. Χωρίς ποτέ η ηγεσία να πει «γυρίστε πίσω». Ακόμη κι όταν τα ποσοστά συμμετοχής του κλάδου έφταναν στα πολύ χαμηλά ποσοστά του 20%, τα μέλη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ δεν έκαναν νύξη για αναστολή. Από φόβο μήπως τους πουν «πουλημένους».

Η πρόταση για αναστολή στην εξαγγελθείσα απεργία θα μπορούσε να γίνει αναίμακτα χωρίς πολιτικό κόστος με το που δρομολογήθηκε από την κυβέρνηση η επιστράτευση. Δεν έγινε όμως έτσι. Αντιθέτως, έγινε αφού ολοκληρώθηκε ο κύκλος «συνελεύσεις, ψηφοφορία, απόφαση» κι ο κλάδος είχε μπει σε αγωνιστική διαδρομή, προκαλώντας, δικαίως, αναταράξεις και διχασμό στον εκπαιδευτικό κόσμο.

Την πρόταση για αναστολή, στο παρά πέντε, εκείνο το κρίσιμο βράδυ, την «έσπειρε» στη συνεδρίαση της ΟΛΜΕ η παράταξη της ΠΑΣΚ. Με αυτή συμφώνησαν οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ που δεν ήθελαν από την αρχή την απεργία κι έψαχναν τρόπο να διασωθούν. Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ στην ΟΛΜΕ βρέθηκαν ανάμεσα σε αντιφατικά στρατόπεδα. Ορισμένοι συνδικαλιστές δεν ήθελαν να κάνουν πίσω, αλλά η Κουμουνδούρου δεν τους παρείχε την αναγκαία στήριξη κι έτσι πλειοδότησαν στην πρόταση της αναστολής.

Η επιστράτευση, στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση, ήταν για την ηγεσία της ΟΛΜΕ ένα ασφαλές σωσίβιο. Η ανατροπή της απόφασης έγινε μπροστά στον κίνδυνο να επικρατήσουν ακραίες επιλογές που διατύπωναν ορισμένοι συνδικαλιστές για να μην υπακούσει ο κλάδος στην επιστράτευση. Σε μια τέτοια εξέλιξη θα θυσιάζονταν οι ίδιοι οι καθηγητές. Κάτι που δεν ήθελε μάλλον κανείς. Ετσι συμφωνήθηκε η μεγάλη έξοδος κι έγινε η πρόταση της αναστολής, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΟΛΜΕ.

Το δημόσιο σχολείο αποτελεί απαξιωμένο προϊόν, γιατί η Παιδεία ως προτεραιότητα πάντα έχανε το δρόμο.

                                            

Το δημόσιο σχολείο αποτελεί απαξιωμένο προϊόν, γιατί η Παιδεία ως προτεραιότητα πάντα έχανε το δρόμο.

Φέτος θα εισαχθούν στα Πανεπιστήμια περίπου 100.000 φοιτητές σε αντίστοιχες εκπαιδευτικές σχολές που μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους θα αναζητήσουν να αποκατασταθούν επαγγελματικά ως καθηγητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αυτό προκύπτει  από το μηχανογραφικό δελτίο που συμπληρώνουν οι υποψήφιοι, αν αθροίσουμε τους αριθμούς των εισακτέων ανά τμήμα και σχολή εκπαιδευτική.

Το υπουργείο Παιδείας προωθεί επίσημα πλέον, την αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά μέτρων που έχουν βάλει στο στόχαστρο τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και την εκπαίδευση στο σύνολό της.

Πρόκειται για μία απόφαση που έχει να κάνει με τις δηλωμένες προθέσεις του υπουργείου Παιδείας για μηδενικούς διορισμούς για τα επόμενα δύο χρόνια και μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού στα σχολεία λόγω της αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών.

Τελικά για πιο λόγο εισάγονται όλοι αυτοί οι φοιτητές στις εκπαιδευτικές σχολές των Πανεπιστημίων; Μήπως εισάγονται για να πέσουν οι δείκτες και τα ποσοστά ανεργίας στις αντίστοιχες ηλικίες; Μήπως τελικά τα Πανεπιστήμια έχουν απεμπλακεί τελείως από την επαγγελματική αποκατάσταση των νέων επιστημόνων και θεωρούν ότι όλοι αυτοί που σπουδάζουν, σπουδάζουν από «χόμπι». Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι νέοι επιστήμονες οδηγούνται σε μια κοινωνία ανέργων.

Το υπουργείο Παιδείας με την αύξηση εβδομαδιαίως κατά δύο ώρες του προγράμματος των εκπαιδευτικών θα εξασφαλίσει ανέξοδα χιλιάδες θέσεις εργασίας. Θα μπορούσε μαζί με αυτό να μείωνε τους μαθητές ανά τμήμα στους 20. Αυτό θα αναβάθμιζε την ποιότητα της γνώσης του απαξιωμένου δημόσιου σχολείου.

Ο εκπαιδευτικός δεν έχει αντίρρηση να καθίσει περισσότερο χρόνο στο σχολείο και να κάνει τις εργασίες που παίρνει για το σπίτι. Να προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα, να ετοιμάσει ένα διαγώνισμα και να διορθώσει ένα διαγώνισμα. Αυτό όμως προϋποθέτει η σχολική μονάδα να διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές. Δηλαδή φιλόξενα γραφεία ανά 2-3 καθηγητές με Η/Υ και εποπτικά μέσα. Σε αυτό το χώρο μπορεί ο καθηγητής να στεγαστεί, να προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα και να δεχτεί τους γονείς των μαθητών του. Έτσι φεύγοντας ο εκπαιδευτικός από το σχολείο θα είναι έτοιμος για την επόμενη μέρα χωρίς να παίρνει εργασίες για το σπίτι του.  

            Απ’ ότι φαίνεται έχουμε περάσει σε μιαν άλλη εποχή, σε μια εποχή που για να λυθούν προβλήματα απαιτείται συναίνεση.  Εκτιμώ ότι η ΟΛΜΕ ως συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν πείθει και δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Η ΟΛΜΕ θα αναζητήσει λύση προκηρύσσοντας απεργιακή κινητοποίηση του κλάδου.  Οι απεργίες των εκπαιδευτικών τα τελευταία χρόνια μετά βίας φθάνουν σε συμμετοχή το ποσοστό του 30%. Θεωρώ ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο άτυπο σώμα αποτελούμενο από 25-30 μάχιμους εκπαιδευτικούς από όλη την επικράτεια της χώρας μας. Αυτό θα αποτελεί την «αποφασιστική επιτροπή» και μαζί με την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θα βρίσκουν μετά από εποικοδομητικό διάλογο και συναίνεση την κοινή συνισταμένη επίλυσης του κάθε προβλήματος.

Στη χώρα μας διαχρονικά οι χθεσινοί συνδικαλιστές  «καταλαμβάνουν» υψηλές  διοικητικές θέσεις έως και Υπουργοί και στη συνέχεια  αβαντάρουν τις εκάστοτε ηγεσίες των Υπουργείων προκειμένου να κάνουν τις υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις. Είναι απορίας άξιον, πώς γίνεται η μετάλλαξη σε όλους αυτούς, από χθεσινοί επαναστάτες συνδικαλιστές σε «βασιλικότερους του βασιλέως» εντολοδόχους «τσάτσους». Γι’ αυτό απαξιώνεται η ΟΛΜΕ και κάθε άλλη συνδικαλιστική Ομοσπονδία.   

Η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας μετά από τον επαίσχυντο νόμο για το ενιαίο βαθμολόγιο – μισθολόγιο, που οδήγησε τον εκπαιδευτικό στα 650 €, το νέο πειθαρχικό δίκαιο, που έχει θέσει  υπό διωγμό  τους συναδέλφους, καθιστώντας όλους εν δυνάμει «επίορκους», τη θέσπιση διατάξεων για την αργία, τη διαθεσιμότητα,  η κυβέρνηση θα νομοθετήσει και για την αύξηση του ωραρίου.

Χωρίς να στηρίζονται σε αντικειμενικά δεδομένα, χωρίς μελέτη για τις επιπτώσεις μιας τέτοιας απόφασης στην  ποιότητα της εκπαίδευσης αλλά και στη διαχείριση του προσωπικού, ετοιμάζονται για μια ακόμη φορά να κάνουν λάθος, διότι με μαθηματική ακρίβεια οι σχεδιασμοί τους οδηγούν σε υποβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου και σε κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων του εκπαιδευτικού.

Υ.Γ. «Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει». «ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ»

                                          
                                       Θόδωρος Σταυριανόπουλος

                           Εκπαιδευτικός - Περιφερειακός Σύμβουλος Μεσσηνίας

Εκπαιδευτικό κίνημα: μπορεί να βρει καινούργιο βηματισμό;

Εκπαιδευτικό κίνημα: μπορεί να βρει καινούργιο βηματισμό;

Του Νίκου Τσούλια

      Έχουμε μπει για καλά μέσα στα μονοπάτια της κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας, αλλά δε φαίνεται από πουθενά κάποια πεδίο προοπτικής, κάποιος δρόμος υπέρβασης της κρίσης. Και έτσι ενώ βιώνουμε με έντονο και πολλοί με δραματικό τρόπο την βαρυσυννεφιά της οικονομικής ασφυξίας, παραμένουμε, πολίτες και κοινωνικά κινήματα, σε κατάσταση στασιμότητας. Χρησιμοποιούμε εργαλεία σκέψης της προ κρίσης περιόδου και όχι μόνο δεν ανιχνεύουμε την επόμενη φάση της ιστορίας, αλλά ακόμα χειρότερα δεν φαίνεται να είναι στο συλλογισμό μας η επόμενη φάση.

      Παραμένουμε εδώ και τέσσερα χρόνια στις διαπιστώσεις, στις καταγγελίες, στις εύκολες ηθικολογίες, στην έκφραση θυμού και οργής, στην ακινησία. Ουσιαστικά ζούμε την αμηχανία μας, την αμηχανία της ελληνικής κοινωνίας μπροστά σε ένα ιστορικής διάστασης πρόβλημα, χωρίς να έχουμε κάποιον οδηγό στην όλη συμπεριφορά μας. Παρακολουθούμε τις εκάστοτε εξαγγελίες γεμίζοντας από αγανάκτηση και η όλη μας προσπάθεια τείνει να κατανοήσει το ποια είναι η καλύτερη κίνηση εντός της κρίσης, το ποια θα είναι η προσωπική και ατελέσφορη κίνηση (αν πρέπει να βγω στη σύνταξη, αν εκείνο ή το άλλο), παραγνωρίζοντας την απτή πραγματικότητα ότι κάθε μέρα είναι άλλη μέρα, ότι είναι διαφορετική μέρα και ότι ως εκ τούτου δεν έχει νόημα η άλφα ή η βήτα απόφαση αφού δεν παράγει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού τα πάντα είναι ρευστά, τα πάντα κινούνται στο σκοτάδι.

     Αλλά για να βγούμε από την κρίση – κατά τη γνώμη μου – οφείλουμε να κατακτήσουμε μερικές σταθερές: 1) Η κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού, είναι κρίση δομική του συστήματός του, είναι κρίση κέρδους του κεφαλαίου και εμφανίζεται ως κρίσης χρέους στις χώρες λόγω υπερσυγκέντρωσης των οικονομικών πόρων στα χέρια των λίγων. 2) Η κρίση αυτή μετασχηματίσθηκε ως κρίση της χώρας μας (φυσικά και άλλων χωρών) και ως τέτοια θα τη βιώσουμε, δεν θα δούμε μια κρίση – αποδυνάμωση του κεφαλαίου, αλλά μια κρίση – επίθεση του κεφαλαίου εναντίον των εργαζομένων μέσω των πρωτόγνωρου τύπου τοκογλυφικών δανεισμών. Η κρίση δεν είναι προσωρινή και η λύση της δεν θα προκύψει από κάποια πολιτική απόφαση ούτε από κάποιες αλλαγές στην κυβερνητική πλειοψηφία. Αν με τις εκλογές λύναμε την κρίση, θα κάναμε τις εκλογές κάθε τόσο. 3) Θα βγούμε από την κρίση αλλαγμένοι και μετασχηματισμένοι. Δεν θα είμαστε οι ίδιοι, πρόσωπα και θεσμοί. Έτσι συνέβαινε σε όλες τις δύσκολες περιόδους της ιστορικής πολύπαθης διαδρομής του νεοελληνικού κράτους. Θα βγούμε με άλλα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, με άλλες αντιλήψεις και νοοτροπίες, με άλλους προβληματισμούς.

      Αν αυτά ισχύουν – έστω σε κάποιο βαθμό -, τότε οφείλουμε να καλωσορίσουμε τις μεταλλαγές μας και να τις προκαλέσουμε το συντομότερο. Να μετατρέψουμε το κυρίαρχο καταναλωτικό μας μοντέλο σε παραγωγικό μοντέλο, να μετατρέψουμε τα πολιτικά μας γραφειοκρατικά κόμματα σε θεσμούς δημοκρατικούς, σε θεσμούς ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης, σε θεσμούς που θα εκφράζουν τα πραγματικά μας κοινωνικά και ιδεολογικά συμφέροντα και όχι τις «τακτοποιήσεις μας και τις διευθετήσεις μας». Να δώσουμε νέο περιεχόμενο στα κοινωνικά μας κινήματα, πιο αποτελεσματικό και πιο δημιουργικό.

      Σήμερα ο ρόλος του εκπαιδευτικού κινήματος είναι διπλός: α) να υπερασπίσει την υπόθεση της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας και το status των εκπαιδευτικών και β) να αναπτύξει δομές και λειτουργίες ανατροπής της παρακμιακής κατάστασης, να αναλάβει πρωτοβουλίες στήριξης των οικονομικά πιο ρημαζόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Να εγκαταλείψει τα εργαλεία ανάλυσης και δράσης που είχε σε περιόδους διεκδίκησης και βελτίωσης του εισοδήματος, απλά γιατί δεν επαρκούν. Ας προσεγγίσουμε κάποια στοιχεία του.

   α. Κάποιες παραταξιακές ομάδες θεωρούν ότι με δύο εργαλεία: τις καταλήψεις και τις απεργίες διάρκειας θα δώσουν λύσεις. Άραγε είναι τόσο δύσκολο να κατανοηθεί ότι η ιστορία δεν προχωρά με τόσο απλουστευμένες προσεγγίσεις, ότι μια τέτοια πρωτόγονη σκέψη του τύπου «καταλήψεις – απεργίες διάρκειας» δεν αφορά κανέναν, ότι δεν συσπειρώνει ούτε αυτούς που την εκφέρουν, ότι συνιστά μια ακινησία, ότι είναι παλιάς – προ κρίσης κοπής – που κάποτε απλώς εξυπηρετούσε τον ανταγωνισμό των αριστερών κυρίως ρευμάτων στο ποιος είναι «πιο αγωνιστικός»;

      β. Η σύσταση και η ζωντάνια των κοινωνικών κινημάτων εδράζεται στον εσωτερικό διάλογο, στην αυτοκριτική και στη σύνθεση των απόψεων. Είναι εντυπωσιακό το εξής γεγονός. Ενώ θα περιμέναμε η κρίση να λειτουργήσει ως παράγοντας «πλησιάσματος» των παρατάξεων, έτσι ώστε να δημιουργούνται εύκολα συνθέσεις επί του περιεχόμενου ενός προγράμματος δράσης, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Κάθε παράταξη θεωρεί ότι κατέχει την αλήθεια – ωσάν η αλήθεια να μην είναι μια κοινωνική κατασκευή και επομένως προϊόν σύνθεσης – και λιθοβολεί όλες τις άλλες με περισσή ευκολία! Έτσι το όλο σύστημά μας διατρέχεται από αντίληψη και πρακτική πολιτικού αυτισμού και παραμένει ένα σύστημα βαθιά αυτο-αναφορικό χωρίς να ανοίγει καμιά χαραμάδα προοπτικής. Είναι ενδεικτικό το εξής γεγονός. Ενώ τα παλιότερα χρόνια οι συνελεύσεις μας αποσκοπούσαν στη διαδικασία προτάσεων και ψηφοφοριών, έτσι ώστε να προκύπτει ένα σώμα αποφάσεων, τώρα δεν μπαίνουμε καν στον κόπο, απλώς τα στελέχη των παρατάξεων εξαπολύουν μύδρους εναντίον των άλλων.

     Αν θέλαμε μάλιστα να προσδιορίσουμε τη στοχοθεσία ενός τέτοιας νοοτροπίας στελέχους για τις ανάγκες μιας Γενικής Συνέλευσης, η συνταγή είναι φοβερά απλή. Εξαπολύεις μύδρους κατά του καπιταλισμού, κατά του συστήματος, κατά της κυβέρνησης, κατά όλων εκείνων που δεν συμφωνούν μαζί σου – αλλά ακόμα και αν συμφωνούν μάλλον το προσπερνάς γιατί προτιμάς την καθαρότητα της γραμμής σου -, μαυρίζεις όσο πιο πολύ τα ούτως ή άλλως κατάμαυρα μέτρα της κρίσης, πιάνεις όλα τα θέματα έτσι ώστε ο κάθε εκπαιδευτικός να βλέπει και το πιο ειδικό κομμάτι του μέσα στο κάτοπτρο αναφοράς και ολοκληρώνεις με κορώνες επαναστατικού χαρακτήρα προσδοκώντας στο χειροκρότημα των μελών της παρατάξεώς του. Κάπως έτσι η κρίση έχει ενσωματώσει το όλο σκηνικό της συλλογικότητάς μας. Και δεν χρειάζεται καμιά περισπούδαστη ανάλυση, αρκεί να δούμε το πώς αποχωρούν οι εκπαιδευτικοί από τις συνελεύσεις και όχι μόνο όσοι δεν είναι ενταγμένοι στα παραταξιακά ρεύματα αλλά και οι ενταγμένοι σ’ αυτά.

    Τα κοινωνικά κινήματα, όπου γης και όπου χρόνου αλλά και το εκπαιδευτικό κίνημα στη χώρα μας στη μακρά ιστορική τους διαδρομή είχαν ως σηματωρό τη θέση να ερμηνεύουν την ουσία των δρώμενων, να παράγουν γεγονότα και όχι απλώς να ερμηνεύουν και μάλιστα μονοπαραταξιακά τα γεγονότα που δημιουργούν άλλοι και προπάντων να ανοίγουν καινούργιους δρόμους με τόλμη και ριζοσπαστισμό για να προωθήσουν πραγματικά την υπόθεση του δημόσιου σχολείου και τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών. Ποτέ δεν ήταν εύκολο. Αλλά πάντα το τολμούσαν. Αυτή είναι η πρόκληση των καιρών μας.

    Ποια θα μπορούσαν να είναι τα συστατικά στοιχεία μιας υπερβατικής πρότασης για το εκπαιδευτικό κίνημα; Θα το επιχειρήσουμε σε επόμενο άρθρο, χωρίς καμιά αίσθηση βεβαιότητας, χωρίς καμιά αντίληψη κατοχής της αλήθειας, αλλά με θεώρηση σχετικότητας της πρότασης και ως μιας απλής γνώμης που οφείλει να κριθεί και ενδεχομένως να διασταυρωθεί στα γόνιμο έδαφος της συλλογικής μας αφήγησης.

Τι ο λαός, τι μη λαός Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τι ο λαός, τι μη λαός

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Στα χρόνια που ακολούθησαν την άνοδο του λαού στην εξουσία, το επίθετο «λαϊκός» ήταν το απαραίτητο πρόσημο πάσης υπεραξίας. Από τα Μουσεία Λαϊκής Τέχνης ώς τους λαϊκούς τραγουδιστές, το λαϊκό θέατρο και τον λαϊκό καπιταλισμό, ο εναγκαλισμός του περιούσιου, υπό τη μορφήν επιθετικού προσδιορισμού, υπήρξε ένας πρώτης τάξεως επαγγελματικός προσανατολισμός. Στην αντίπερα όχθη συνωστίζονταν οι λίγοι, οι διεφθαρμένες ελίτ, όσοι ανάλγητοι και υπερόπτες πάθαιναν ναυτία από τους κραδασμούς της λαϊκής ψυχής. Καμία πολιτική δεν ευδοκίμησε στον τόπο αν δεν θυσίαζε ένα έστω δάκρυ στον βωμό του «λαϊκού». «Μόνο να γράφει τ’ όνομά του κι εκείνο το ’μαθε μισό». Ετσι ξεκινούσε ο ύμνος της 3ης του Σεπτέμβρη, προς τιμήν του πατριάρχη πάσης λαϊκότητας, του Γιάννη Μακρυγιάννη. Ο στρατηγός που έμαθε γράμματα για να πει τον πόνο του έγινε ο πρώτος άγιος στο μαρτυρολόγιο της λαϊκής ψυχής. Απέναντί του στέκονταν οι εγγράμματοι Φαναριώτες, οι τυραννικοί Βαυαροί και ο γαλλόδουλος Ιωάννης Κωλέττης, διαβόλοι και τριβόλοι, που κατέτρωγαν τις σάρκες της αγνότητάς του. Ο καθαγιασμός του Μακρυγιάννη χάραξε και την πνευματική γραμμή της λαϊκής κυριαρχίας. Οσοι θέλησαν να την υπηρετήσουν έπρεπε να περιφρονούν τους εγγράμματους και τα γράμματά τους, που διαφθείρουν αναγκαστικά, και να ξέρουν πως ό,τι κι αν λένε οι Φραντσέζοι και οι Βαυαροί το λένε εκ του πονηρού. Ηταν λίγο ώς πολύ το στίγμα που ακολούθησε η πορεία της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Οπως αποδεικνύεται σήμερα, είναι ένα σχήμα πολύ ισχυρότερο από οποιονδήποτε άλλον διαχωρισμό ή διχοτομία. Υπερβαίνει ακόμη και τη διχοτομία Δεξιάς και Αριστεράς ή την κοινωνική απόσταση που χωρίζει τα ισχυρότερα από τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα. Θυμάμαι ακόμη εκείνη τη διαφήμιση της πλουτοκώσταινας που παρουσίαζε τον «Ελληνα Κροίσο» στο νησί του. Ηταν πολυεκατομμυριούχος, αλλά παρέμενε αραχτός και υπέρβαρος, κοινώς δεν είχε αποβάλει τα χαρακτηριστικά της λαϊκής του ταυτότητας. Αυτήν την ταυτότητα που η Ελλάδα προστάτευε με πείσμα όσο κάλπαζε στον δρόμο της ευμάρειας. Αυτή η ταυτότητα πέρασε στην εκπαίδευση και μέσω της εκπαίδευσης κυριάρχησε στην κοινωνική συμπεριφορά. Δεν χρειάζεται να μάθεις γράμματα, παιδί μου. Αρκεί να μάθεις να τη βγάζεις στον άδικο τούτο κόσμο και να μάθεις να γλεντάς. Σήμερα που τα χρήματα τελείωσαν, μείναμε μόνοι με τη λαϊκή μας ταυτότητα. Το αίσθημα της αδικίας δικαιώνεται με την απομάκρυνσή μας από την υπόλοιπη Ευρώπη, και κατά συνέπεια από τον υπόλοιπο κόσμο. Αλήθεια, ποιο είναι το «λαϊκό» στην Ελλάδα του 2013; Είναι ο ιδιοκτήτης της καφετέριας που δεν κόβει απόδειξη; Είναι ο αγανακτισμένος που θέλει τη δραχμή για να ησυχάσει; Είναι ο δάσκαλος που δεν δέχεται την αξιολόγηση; Ή μήπως είναι ο χρυσαυγίτης που, παιδί του λαού ο ίδιος, χτυπάει όποιον μαυριδερό βρει στον δρόμο του; Ακόμη και η Αριστερά έχει ξεχάσει τις διεθνιστικές προδιαγραφές του πολιτικού της σχεδίου προκειμένου να απολαύσει τη θαλπωρή της λαϊκής ψυχής. Και γιατί ο υπερήφανος οδηγός του ταξί που πετάει το τσιγάρο του στον δρόμο είναι πιο «λαϊκός» από τον πελάτη που διαμαρτύρεται; Ο επιθετικός προσδιορισμός «λαϊκό» έχει γίνει το δοχείο που περιλαμβάνει έναν χυλό από όπου ξεχωρίζουν μόνον τα αντανακλαστικά μιας αθεράπευτης δυστροπίας. Την δυστροπία αυτήν τη μεγεθύνουν αποτελεσματικά κάθε βράδυ τα τηλεπαράθυρα. Εκεί, διάφορες ασώματες κεφαλές το μόνο που σου λένε είναι πως κάνεις καλά να μην ανέχεσαι ούτε τον διπλανό σου. Η καταθλιπτική κατάντια του Κοινοβουλίου, με τις βρισιές και τη μαγκιά να εμφανίζονται ως πρόγραμμα σωτηρίας της χώρας, δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια των ανθρώπων αυτών να μιλήσουν με το λεξιλόγιο της λαϊκής ψυχής. Δεν δυσκολεύονται γιατί, όπως αποδεικνύεται, είναι και δικό τους. Ακόμη και ο λαϊκισμός τους είναι κακότεχνος, γιατί είναι πρωτογενής. Ας παραδεχθούμε όμως κάτι. Αυτήν την περιγραφή της «λαϊκής» ψυχής και συμπεριφοράς την έχουν δώσει οι ελίτ της χώρας. Κουβαλούν μέσα τους πολλή περιφρόνηση, και την κυνική πεποίθηση πως η ελληνική κοινωνία είναι τόσο υπανάπτυκτη ώστε είναι έτοιμη να δεχθεί ότι αυτοί που έχτισαν τον Παρθενώνα φορούσαν φουστανέλες. Η συγγραφική γενιά του ’30, αυτή που ανέδειξε τον «λαό» ως οντότητα και τον έφερε στο κέντρο της υπαρξιακής αναζήτησης της σύγχρονης Ελλάδας, αν μη τι άλλο τον αντιμετώπιζε με σεβασμό. Οι σημερινοί Ελληναράδες προβάλλουν πάνω τους όλες τις δικές τους αναπηρίες, με πρώτη και καλύτερη την κατεστημένη τους αμορφωσιά. «Τι ο λαός, τι μη λαός και τι τ’ ανάμεσό τους;» Παραφράζοντας τον ποιητή που αναρωτιόταν για τον Θεό, οφείλουμε να ψάξουμε τους τρόπους επαναπροσδιορισμού των όρων. Γιατί η πολιτιστική επανάσταση που χρειάζεται ο τόπος, απαιτεί κατ’ αρχάς την αναζήτηση της χαμένης σημασίας των λέξεων.

Λαϊκισμός και αριστερά: ζευγάρι ταιριαστό και αιώνιο…

Λαϊκισμός και αριστερά: ζευγάρι ταιριαστό και αιώνιο…

                                                                              του Θόδωρου Σταυριανόπουλου

Γύρω απ’ αυτό το ζευγάρι πολλοί αριστεροί παίζουν «κρυφτούλι» ολόκληρη τη ζωή τους, ανεξάρτητα από το αν το συνειδητοποιούν ή όχι. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι η αριστερή ιδεολογία  πάντα είναι ενδιαφέρουσα, πάντα έχει την αξία της. Και ο λόγος είναι απλός, αφού από την αριστερά θα αναδυθεί η νέα διεκδίκηση και θα προχωρήσουμε σε νέες αντιλήψεις και οράματα. Θεωρείται όμως αυτονόητο ότι ποτέ δεν θα υπάρξει απόλυτη εφαρμογή στην πράξη και ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε σε μια οριστική αλήθεια. Και οι εξηγήσεις προς τούτο είναι απλές. Οι ιδεολογίες είναι κοινωνικές κατασκευές προκειμένου να  οριοθετήσουν κινητοποιήσεις, βάζοντας διεκδικητικό πρόσημο στην κοινωνική και πολιτισμική εξέλιξή μας. Στην πράξη όμως ο αγώνας  είναι άνισος ή «βρώμικος», η δε διεκδίκηση είναι κάθετη και συντεχνιακή. Ο κάθε κλάδος αγωνίζεται για την πάρτη του. Αυτό έδειξαν οι άνισες αμοιβές των εργαζομένων. Ανύπαρκτη αξιοκρατία και ας είχε γίνει σύνθημα και αυτή.

Η αριστερά υπήρξε πάντα υπέρμετρα διεκδικητική, αγνοώντας τον κρατικό υπερδανεισμό. Ποτέ δεν τον κατήγγειλε ούτε αυτόν αλλά ούτε και την κρατική σπατάλη. Απεναντίας με την στάση της βοήθησε στη διόγκωση και των δύο. Πάντα η αριστερή φωνή ήταν αρωγός στην οποιαδήποτε διεκδίκηση ακόμα και αν αυτή ήταν υπερβολική ή παράλογη. Έτσι αναπτύχθηκε ο λαϊκισμός μη επιτρέποντας στην κατά καιρούς απόπειρα «επανίδρυσης του κράτους» που επιχειρήθηκε. Τα λαοπλάνα συνθήματα, «κυρίαρχος λαός», « ο λαός στην εξουσία», «λαέ μη σκύβεις το κεφάλι», «λαέ σου πίνουνε το αίμα», εξέθρεψαν τον λαϊκισμό και άδειασαν τον εργαζόμενο από υποχρεώσεις. Έτσι ο εργαζόμενος στο δημόσιο τομέα κατέστη αντιπαραγωγικός, γιατί γέμισε το μυαλό και τη σκέψη του μόνο με δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις.

Η αριστερά  όταν χρειάζεται να πάρει θέση μασάει τα λόγια της και πέφτει σε αντιφάσεις. Με αφορμή αυτά που συμβαίνουν στην Κύπρο μπαίνουν παρακάτω μερικά ερωτήματα.

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι έναν φορολογικό παράδεισο; Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι τη διάσωση τραπεζών με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων; Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι την ασφάλεια του παρκαρισμένου, αδιαφανούς, διεθνούς χρήματος που γνωρίζεις ότι ακόμα κι αν δεν προέρχεται από εγκληματικές δραστηριότητες προέρχεται από εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας, χωρίς να έχει αποδώσει στις κοινωνίες, από τις οποίες προέρχεται το αναλογούν μέρισμα; Είναι αριστερό να ξεχνάς αυτά που κατήγγειλες και είχες δίκιο, όταν στη δική σου χώρα οι κυβερνήσεις εξανέμιζαν επί χρόνια τις περιουσίες των Ταμείων; Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι το απαραβίαστο των, σε μεγάλο βαθμό, ύποπτων καταθέσεων ενός φορολογικού παραδείσου, που είναι συνδεδεμένος με πολλά σκάνδαλα της δικής σου χώρας, όταν έχεις δώσει μάχες για να έρθουν στο φως λίστες καταθετών σε τράπεζες άλλων χωρών; Τότε, τι είναι δεξιό; [1]

Η πρόσφατη συγκυρία της βαθιάς οικονομικής κρίσης της χώρας μας πέρα  από τις ευθύνες της διακυβέρνησής της, εδράζεται επίσης και στις γενικότερες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές στο διεθνή χώρο. Στο χώρο της οικονομίας δεν επικρατούν πλέον κανονικές συνθήκες,  επικρατούν συνθήκες τρομοκρατίας. Εδώ πλέον ισχύει αυτό που λένε «ο θάνατος σου , η ζωή μου». Αυτό γίνεται πολύ απλά αντιληπτό. Φθάσαμε στο σημείο οι μεν να τζογάρουν υπέρ της χρεοκοπίας των δε. Είναι πολλά τα οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από δήθεν ορατές αποφάσεις.

 Ίσως η κρίση να αποτελεί και «βήμα» για να αναστοχαστούμε επί της ουσίας της πολιτικής και να θυμηθούμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε. Πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί ο ενεργός και χειραφετημένος πολίτης, ο κοινωνικός άνθρωπος, ο δημιουργικός άνθρωπος. Η δε αριστερά σίγουρα έχει φαντασία και παράγει ιδεολογία. Αν θέλει όμως να μην οδηγηθεί σε φθίνουσα οριακή χρησιμότητα, θα πρέπει οι άνθρωποι που κινούνται στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς να προσανατολίσουν την πυξίδα τους κατά τέτοιον τρόπο ώστε  να αποτυπώνουν σωστά την πραγματικότητα λέγοντας τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη. Η θεωρία με την πράξη της αριστερά στις μέρες μας πρέπει να βρεθούν πολύ κοντά διαγράφοντας μια αληθινή πορεία στην καθημερινότητα, δίνοντας δείγματα γραφής τέτοια που να πείσουν τον κόσμο να ονειρευτεί και να δει το μέλλον του  ξανά αισιόδοξα.

Υ.Γ. Ο  Όργουελ φοβόταν ότι όλα αυτά που μισούμε στο τέλος θα μας καταστρέψουν. Ο δε                                 Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που αγαπάμε.     Μάλλον είχε δίκιο ο Χάξλεϊ.

---

[1] Ανδρέας Πετρουλάκης

Το γραμμα μιας κόρης στον πατέρα της.

 Το γραμμα μιας κόρης στον πατέρα της.
Ενας πατέρας μπαίνει στο δωμάτιο της κόρης. Εκείνη λείπει, αλλά υπάρχει ένα γράμμα πάνω στο κρεβάτι της. Αρχίζει να σκέφτεται τα χειρότερα και με τρεμάμενα χέρια ανοίγει το γράμμα και διαβάζει:


Αγαπημένε μου μπαπά,
λυπάμαι πολύ που βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σου πω πως έφυγα με το καινούριο μου αγόρι. Βρήκα επιτέλους την αληθινή αγάπη! Αχ, να μπορούσες μόνο να τον έβλεπες! Είναι τόσο όμορφος με τα τατουάζ και τα σκουλαρίκια, και τόσο αγέρωχος πάνω στη μεγάλη και γρήγορη μηχανή του!
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό..Επιτέλους είμαι έγκυος! Ο Αμπντούλ λέει ότι θα είμαστε μια χαρά στο τροχόσπιτό του καταμεσής στο δάσος και θέλει να κάνουμε πολλά παιδιά. Αυτό βέβαια είναι και το δικό μου όνειρο!
Ανακάλυψα επίσης πως η μαριχουάνα δεν κάνει κακό. Γι'αυτό αποφασίσαμε να την καλλιεργούμε για εμάς και τους φίλους μας όταν θα ξεμένουμε από κοκα΄ι΄νη και έκσταση. Εν τω μεταξύ, ελπίζω η επιστήμη να βρει σύντομα τη θραπεία για το AIDS και να μπορέσει ο Αμπντούλ να γίνει καλά! Το αξίζει! Μπαμπάκα μου, δε θέλω να ανησυχείς για μένα. Είμαι πια 15 ετών και ξέρω να φροντίζω τον εαυτό μου, Κι έπειτα, ο Αμπντούλ είναι τόσο δυνατός με τη σοφία και την πείρα των 47 χρόνων του. Με καθοδηγεί και με συμβουλεύει με τον καλύτερο τρόπο για τις επιλογές μου, όπως για την επιλογή μου να ασπαστώ τον ισλαμισμό. Ελπίζω να έρθω να σε βρω σύντομα, έτσι θα σου δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσεις τα εγγονάκια σου!!
                             Το λατρεμένο σου κοριτσάκι!!

Υ.Γ.:πλάκα σου κάνω,μπαμπά!!coolare!!Είμαι στη Μαρία. Απλώς ήθελα να σου πω πως στη ζωή υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από τους βαθμούς του τριμήνου που θα βρεις στο κομοδίνο!!!!!!!!!!

Τότε, τι είναι δεξιό;

Τότε, τι είναι δεξιό;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι έναν φορολογικό παράδεισο;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι τη διάσωση τραπεζών με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων; Είναι Aριστερό να διαψεύδεις τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν για ακριβώς αυτό κατηγορούσες τις επιλογές που ακολουθήθηκαν σε άλλες χώρες;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι την ασφάλεια του παρκαρισμένου, αδιαφανούς, διεθνούς χρήματος που γνωρίζεις ότι ακόμα κι αν δεν προέρχεται από εγκληματικές δραστηριότητες προέρχεται από εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας, χωρίς να έχει αποδώσει στις κοινωνίες, από τις οποίες προέρχεται το αναλογούν μέρισμα;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι αυτού του είδους την ανάπτυξη μιας χώρας, ως σχεδόν αποκλειστικώς παρόχου, δηλαδή υπηρεσιών στην ασφαλή διαφύλαξη μαύρου χρήματος;

Είναι αριστερό να κλείνεις τα μάτια σε αυτήν την πραγματικότητα, αναζητώντας άλλοθι σε παραδείγματα άλλων χωρών που ασφαλώς κάνουν το ίδιο, τα οποία όμως έχεις καταγγείλει στο παρελθόν για να τα επικαλείσαι τώρα, που θέλεις να αθωώσεις τον δικό σου παράδεισο, αποσιωπώντας επιπλέον ότι οι χώρες αυτές δεν ζήτησαν να σώσουν τις τράπεζές τους οι ευρωπαίοι μισθωτοί;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι τη φαλκίδευση του πλούτου μιας χώρας για γενεές, προκειμένου να γλιτώσει από τη φορολόγηση το αδιαφανούς προέλευσης χρήμα μεγαλοκαταθετών;

Είναι αριστερό να υποστηρίζεις τη χρησιμοποίηση των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων, τις τωρινές και μελλοντικές συντάξεις δηλαδή, προ του κινδύνου να μειωθούν τα σχεδόν ανεξέλεγκτα παρκαρισμένα κεφάλαια Ρώσων ολιγαρχών;

Είναι αριστερό να ξεχνάς αυτά που κατήγγειλλες και είχες δίκιο, όταν στη δική σου χώρα οι κυβερνήσεις εξανέμιζαν επί χρόνια τις περιουσίες των Ταμείων για να έχουν καταντήσει τώρα ετοιμόρροπα;

Είναι αριστερό να προεξοφλείς τα κέρδη που θα έχουν τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου από τον ορυκτό πλούτο του τόπου τους και να τους τα στερείς για να μη θίξεις τους σκοτεινούς μεγαλοκεφαλαιούχους;

Είναι αριστερό να επικροτείς τον υπέρμετρο πολιτικό και οικονομικό ρόλο της εκκλησίας σε μια χώρα;

Είναι αριστερό να κλείνεις τα μάτια στην προοπτική να υποθηκευτεί το μέλλον ενός τόπου στα σχέδια μιας υπερδύναμης, και εσύ να έχεις να καταγγείλεις μόνο τον κίνδυνο για τις καταθέσεις των υπηκόων της υπερδύναμης;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι το απαραβίαστο των, σε μεγάλο βαθμό, ύποπτων καταθέσεων ενός φορολογικού παραδείσου, που είναι συνδεδεμένος με πολλά σκάνδαλα της δικής σου χώρας, όταν έχεις δώσει μάχες για να έρθουν στο φως λίστες καταθετών σε τράπεζες άλλων χωρών και έχεις χειροκροτήσει τους Βαξεβάνηδες που τις έχουν δημοσιεύσει;

Και, τελικά, είναι αριστερό να εμποδίζεις τους καπιταλιστές να βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους όταν θέλουν να ρίξουν στην πυρά το Ιερό Δισκοπότηρο του Καπιταλισμού, δηλαδή την Τραπεζική Πίστη, όταν ο αγώνας της αριστεράς φύσει και θέσει θα έπρεπε να είναι απέναντι; Με το μέρος, δηλαδή, μόνον των μικρών καταθετών και όχι των τραπεζών;

                                                                                                                          του Ανδρέα Πετρουλάκη

ΜΑΚΡΙΝΟ- ΑΙΩΝΙΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΕΦΥΓΕ ΣΗΜΕΡΑ 16-3-2013 ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ- ΑΙΩΝΙΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 90 ΕΤΩΝ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ.

Η ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ

17-3-2013 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗ ΒΑΛΥΡΑ ΣΤΙΣ 11.30 Π.Μ.

                            ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

                                        Θ.Σ.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ...ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ...................................

ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ...ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ...................................

Το βαρόμετρο της καινοτομικής σκέψης

Σε κάποιο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ ζητήθηκε από τους φοιτητές της φυσικής
να λύσουν το εξής πρόβλημα:
<<Πως μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα βαρόμετρο για να υπολογίσετε το
ύψος ενός ψηλού κτιρίου;>>

Η <<σωστή>> απάντηση (και θα καταλάβετε σύντομα προς τι τα εισαγωγικά),
η απάντηση που ήθελε ο καθηγητής και έδωσαν όλοι οι φοιτητές πλην
ενός, ήταν να μετρηθεί η πίεση του αέρα στην κορυφή και στη βάση του
κτιρίου και από τη διαφορά -με τη χρήση του κατάλληλου τύπου- να
βρεθεί το ύψος.

Όμως κάποιος σπουδαστής είχε μια διαφορετική ιδέα:
<<Δένω το βαρόμετρο σε ένα σκοινί και το κατεβάζω ως το δρόμο. Το μήκος
του σκοινιού είναι προφανώς ίσο με το ύψος του κτιρίου.>>

Ο καθηγητής βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ο φοιτητής είχε δώσει σωστή
απάντηση, αφού στη διατύπωση δεν αναφερόταν τίποτα για την πίεση του
αέρα ή για τη μη-χρήση σκοινιών.
Ζήτησε τη βοήθεια ενός άλλου καθηγητή και συμφώνησαν ότι ο φοιτητής
έπρεπε να απαντήσει ξανά στην ερώτηση, προκειμένου να δείξει ότι έχει
γνώσεις φυσικής. Ο φοιτητής δεν είχε καμία αντίρρηση. Τους έδωσε πέντε
καινούριες απαντήσεις:

1) Ρίχνεις το βαρόμετρο από την κορυφή του κτιρίου και χρονομετράς την
πτώση. Έπειτα με τη χρήση του τύπου S=1/2at² υπολογίζεις το ύψος του
κτιρίου.

2) Μια ηλιόλουστη μέρα βγάζεις το χρονόμετρο έξω και μετράς το ύψος
του, το μήκος της σκιάς του και το μήκος της σκιάς του κτιρίου, και
μετά, με τη χρήση απλής αναλογίας υπολογίζεις το ύψος του.

3) Παίρνεις το βαρόμετρο και αρχίζεις να ανεβαίνεις τις σκάλες.
Χρησιμοποιείς το βαρόμετρο ως μονάδα μέτρησης για να μετρήσεις το ύψος
κάθε σκαλοπατιού. Πολλαπλασιάζεις τα σκαλιά με το ύψος του βαρόμετρου
και έχεις το ύψος του κτιρίου.

4) Στερεώνεις το βαρόμετρο στην άκρη μιας χορδής το κουνάς σαν
εκκρεμές και καθορίζεις την τιμή του g (επιτάχυνση της βαρύτητας) στο
επίπεδο του δρόμου και στην κορυφή του κτιρίου. Από τη διαφορά των δύο
τιμών του g μπορείς να υπολογίσεις το ύψος του κτιρίου.

5) (το καλύτερο!) Πηγαίνεις στον επιστάτη του κτιρίου και του λες: <<Αν
μου πείτε το ύψος του κτιρίου θα σας δώσω αυτό το πολύ ωραίο
βαρόμετρο.>>

Ο φοιτητής πήρε άριστα....

Ο τρόπος που σκέφτηκε ο φοιτητής, στη θεωρία της νοημοσύνης καλείται
<<αποκλίνουσα ενόραση>>.
Τις περισσότερες φορές (και οι περισσότεροι άνθρωποι) όταν
αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα ψάχνουμε μια λύση που μας παγιδεύει στην
αρχική του διατύπωση.

Για παράδειγμα στην ερώτηση: <<Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την
οικονομική κρίση στην Ελλάδα;>>, οι απαντήσεις μπορούν να είναι πολύ
περισσότερες απ' όσες φανταζόμαστε, αρκεί πρώτα να κατανοήσουμε τη
φύση της ερώτησης (τη φύση της κρίσης μάλλον).
Όπως το βαρόμετρο σε παγιδεύει στη λύση μέσω της μέτρησης της πίεσης,
έτσι και η <<οικονομική κρίση>> σε παγιδεύει στη λύση μέσω της
οικονομίας.

Ένα άλλο παράδειγμα αυτοπεριορισμού της σκέψης είναι το ερώτημα που
έχει να κάνει με τη χρήση ενός συνδετήρα. Είναι απλό: <<Με πόσους
τρόπους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα συνδετήρα;>>
Σε αυτό το ερώτημα οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν πέντε έως είκοσι
τρόπους.
Κάποιοι όμως (ειδικά τα παιδιά) μπορούν να βρουν έως και χίλιους
πεντακόσιους τρόπους, μπορεί και περισσότερους.
Για παράδειγμα η απάντηση μπορεί να ξεκινήσει ως εξής: <<Ο συνδετήρας
είναι φτιαγμένος από φελιζόλ και έχει ύψος 800 μέτρα...>>

Αν ξανακοιτάξετε το πρόβλημα θα δείτε ότι πουθενά δεν αναφέρεται ότι ο
συνδετήρας είναι ο οικείος σε όλους συνδετήρας γραφείου. Ούτε το
μέγεθος του αναφέρεται ούτε το υλικό κατασκευής (ένας χρυσός
συνδετήρας φοριέται και ως κόσμημα, ένας συνδετήρας από καθαρό ουράνιο
ως όπλο μαζικής καταστροφής).

Όταν, μάλιστα, έγινε μια σχετική έρευνα σε σχολεία βγήκαν τα εξής
πορίσματα: Τα παιδιά ηλικίας 5-8 μπορούσαν να δώσουν απεριόριστες
απαντήσεις. Τα ίδια παιδιά, μετά από λίγα χρόνια εκπαίδευσης, έδιναν
πολύ λιγότερες από τις μισές. Και ως ενήλικες είχαν τις συνηθισμένες
5-10 λύσεις.

Αυτό δεν μας προκαλεί εντύπωση, αφού -όπως είχε πει κάποιος συγγραφέας
του οποίου το όνομα δε θυμάμαι: <<Εκπαίδευση είναι ο τρόπος να
δημιουργείς έναν ηλίθιο ενήλικα από ένα πανέξυπνο παιδί>>.

Συμπερασματικά: Όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με πολύ
περισσότερους τρόπους από αυτούς που θεωρούμε ως τους μόνους δυνατούς,
αρκεί να επανεξετάσουμε το ερώτημα και να σκεφτούμε κάπως πιο...
ελεύθερα.

To όνομα του κακού φοιτητή : Niels Bohr, θεμελιωτής της Κβαντομηχανικής

Ιστορίες από τον λαβύρινθο της ατιμωρησίας στο Δημόσιο

Ιστορίες από τον λαβύρινθο της ατιμωρησίας στο Δημόσιο

Η κατάθεση δεν πήγαινε στην εταιρεία, αλλά στον υπάλληλο

Κάτοικος Γερμανίας αγόραζε ελαιόλαδο από ελληνική εταιρεία προς την οποία κατέθετε μέσω τράπεζας το αντίστοιχο τίμημα. Συνολικά είχε καταβάλει περισσότερα από 5.100 ευρώ. Εκ παραδρομής, όμως, τα ποσά δεν πήγαιναν στο λογαριασμό της εταιρείας αλλά στον προσωπικό λογαριασμό δημοτικού υπαλλήλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Όταν εντοπίστηκε το λάθος, κλήθηκε ο υπάλληλος να επιστρέψει τα χρήματα. Εκείνος παρά τις συνεχείς οχλήσεις, απλώς τα κατακράτησε.

ΠΟΙΝΗ: Απαλλαγή

Πλαστογραφία και κλοπές

Εκπαιδευτικός είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση επτά μηνών για κλοπές ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και μάλιστα κατ' εξακολούθηση, καθώς και για πλαστογραφία. Παραπέμφθηκε και στο αρμόδιο Πειθαρχικό Υπηρεσιακό Συμβούλιο Ανατολικής Θεσσαλονίκης για το παράπτωμα της χαρακτηριστικώς αναξιοπρεπούς για υπάλληλο διαγωγής εκτός υπηρεσίας.

ΠΟΙΝΗ: Στέρηση δικαιώματος προαγωγής για 2 χρόνια

Σωματικές βλάβες χωρίς τιμωρία

«Σου το λέω για να μην κλαίτε. Εσένα θα σε κάνω αλοιφή» έλεγε απευθυνόμενος σε συναδέλφους του υπάλληλος κέντρου περίθαλψης παίδων. «Ποια είσαι εσύ που κάνεις ότι θέλεις εδώ μέσα» είπε σε άλλο περιστατικό στη διοικητή του κέντρου. Έφτασε μάλιστα στο σημείο εν ώρα εργασίας να χτυπήσει και να ρίξει κάτω συνάδελφό του, προκαλώντας της σωματικές βλάβες

ΠΟΙΝΗ: Προσωρινή παύση και στέρηση αποδοχών για 5 μήνες

Γιατρός απουσίαζε στη διάρκεια εφημερίας

Γιατρός απουσίαζε αδικαιολόγητα στη διάρκεια εφημερίας νοσοκομείου. Κλήθηκε τηλεφωνικά να διενεργήσει αξονική τομογραφία σε επείγον περιστατικό που είχε διακομιστεί από άλλο νοσοκομείο. Οχι μόνον δεν προσήλθε στην υπηρεσία του αλλά έβρισε και τον τηλεφωνητή του νοσοκομείου που τόλμησε να τον καλέσει.

ΠΟΙΝΗ: Έγγραφη επίπληξη

Τον κάλυπτε η µνηστή του µε πλαστογραφία

Είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές άνω των 178.000 ευρώ και δεν είχε υποβάλει ποτέ δήλωση φορολογίας εισοδήματος, ούτε δήλωση ΦΠΑ. Ωστόσο, είχε και μνηστή που ήταν προϊσταμένη του Τμήματος Εσόδων στη ΔΟΥ, η οποία φρόντισε να λάβει αποδεικτικό φορολογικής ενημερότητας, χρησιμοποιώντας κωδικό πρόσβασης στο TAXIS άλλης υπαλλήλου και πλαστογραφώντας υπογραφές.

ΠΟΙΝΗ: Προσωρινή παύση και στέρηση αποδοχών 3 μηνών

Αντί για τον ΕΟΤ κατέθετε σε ιδιώτη

Υπάλληλος του ΕΟΤ δεν έστελνε σε λογαριασμό του Οργανισμού σε πόλη του εξωτερικού τα χρήματα που προορίζονταν για τη διενέργεια διάφορων δαπανών. Επέλεγε, αντιθέτως, να τα τοποθετεί σε προσωπικό του λογαριασμό και στη συνέχεια να τα μεταφέρει σε άλλο πρόσωπο, που δεν είχε καμία σχέση με τον ΕΟΤ. Παράλληλα, δεν απέδιδε δικαιολογητικά για τους λογαριασμούς, που χειριζόταν και διενεργούσε δαπάνες χωρίς έγκριση.

ΠΟΙΝΗ: Πρόστιμο αποδοχών 2 μηνών

Καµία ευθύνη για θανάσιµο τραυματισμό μαθητή

Εκπαιδευτικός στη διάρκεια σχολικής εκδρομής μαθητών γυμνασίου σε χωριό τούς έδωσε άδεια να πάνε να παίξουν στην αυλή δημοτικού σχολείου, παρότι γνώριζε ότι δεν επιτρέπεται και χωρίς να μεριμνήσει να υπάρξει κάποιος καθηγητής - συνοδός. Αποτέλεσμα υπήρξε ο θανάσιμος τραυματισμός μαθητή της Α' τάξης του γυμνασίου.

ΠΟΙΝΗ: Υποβιβασμός κατά έναν βαθμό

Απουσίασε 159 ηµέρες, έχασε µισθό για έξι µήνες

Στην τριετία 2006-2008, υπάλληλος ΔΟΥ παρέλαβε δηλώσεις κληρονομιών χωρίς να προχωρήσει στην εκκαθάριση αυτών και στη βεβαίωση των προβλεπόμενων φόρων. Το 2009 η ίδια υπάλληλος αρνήθηκε να μεταφερθεί σε άλλη διεύθυνση και να συντάξει πρωτόκολλο παράδοσης - παραλαβής για όλες τις υποθέσεις που είχε χειριστεί. Ηταν εξάλλου το ίδιο έτος που απουσίασε αδικαιολόγητα για 159 εργάσιμες ημέρες!

ΠΟΙΝΗ: Προσωρινή παύση και στέρηση αποδοχών για 6 μήνες

Για νόθευση εγγράφων στερήθηκε τον µισό µισθό

Με σφραγίδα διά βίου αναπηρίας έφευγαν οι εξεταζόμενοι από υγειονομική επιτροπή, ανεξαρτήτως εάν στο αρχικό πρακτικό των μελών της προβλεπόταν επανεξέταση ύστερα από πέντε χρόνια. Γι' αυτό φρόντιζε ο γραμματέας της επιτροπής νοθεύοντας έγγραφα και  πρακτικά των συνεδριάσεων.

ΠΟΙΝΗ: Στέρηση αποδοχών 15 ημερών

Διέσπειρε φήµες για χρεοκοπία της χώρας!

Εστειλε σε όλες τις ΔΟΥ έγγραφο που αναφερόταν στη χρεοκοπία της χώρας και σε παύση πληρωμών. Ο συγκεκριμένος εφοριακός χρησιμοποίησε, μάλιστα, το επίσημο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της υπηρεσίας του για την αποστολή του σχετικού εγγράφου.

ΠΟΙΝΗ: Προσωρινή παύση 4 μηνών

Απαλλάχθηκε για καταθέσεις 456.000

Στον λογαριασμό υπαλλήλου πολεοδομίας δήμου βρέθηκαν καταθέσεις πάνω από 456.000 ευρώ, τις οποίες δεν μπορούσε να δικαιολογήσει βάσει των εισοδημάτων του. Από τη διασταύρωση καταθέσεων προέκυψε πως αρκετές ήταν από μηχανικούς ή ιδιοκτήτες ακινήτων οι οποίοι είχαν εκδώσει οικοδομικές άδειες στη συγκεκριμένη πολεοδομία.

ΠΟΙΝΗ: Απαλλαγή

Ζηµίωσε τον δήµο κατά 100.000

Περί τα 100.000 ευρώ χορήγησε σε διάστημα δύο μηνών ταμίας δήμου του νομού Μαγνησίας σε ειδικό συνεργάτη του δημάρχου χωρίς τα σχετικά εντάλματα και χωρίς ο παραλήπτης να είναι νόμιμος δικαιούχος των αμοιβών. Θεωρήθηκε υπεύθυνος για ταμειακό έλλειμμα που προκλήθηκε στον δήμο.

ΠΟΙΝΗ: Υποβιβασμός κατά έναν βαθμό

Προσωρινή παύση για «τρύπα» 18,8 εκατ.

Διετέλεσε ελέγκτρια εσόδων- εξόδων δύο όμορων δήμων και των νομικών τους προσώπων. Στη διάρκεια της θητείας της προέκυψε έλλειμμα άνω των 18,8 εκατ. ευρώ, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί τελικώς το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

ΠΟΙΝΗ: Προσωρινή παύση και στέρηση αποδοχών 6 μηνών

Εκλεβε πετρέλαιο από πανεπιστήµιο

Προχώρησε σε υπεξαίρεση πετρελαίου για τις ανάγκες θέρμανσης πανεπιστημίου και το διοχέτευε στην αγορά. Πραγματοποιούσε τις περισσότερες παραλαβές απογευματινές ώρες, Κυριακές ή γιορτές, ενώ μέσα σε μία ημέρα παρέλαβε 240.061 λίτρα αν και οι δεξαμενές χωρούσαν μόνον 232.000. Προκάλεσε ζημιά επτά εκατ. ευρώ.

ΠΟΙΝΗ: Απαλλαγή